دیگر در سکوت نگاه هیچ کس به دنبال تبرئه اینچنین عشقی نخواهم گشت

و در انجماد لحظه های تنهایی

                                   ... با تمنای ماندن

خورشید را به طلیعه صبح هدیه خواهم کرد

من از سرزمینی می آیم که ایمان

               ... ننگ آورترین فاجعه زمان است

من در آسمانی پرواز را تجربه کرده ام

              ... که تمامی ذراتش نفسهای ماندگار زمین خوردگان مغمومی بود

                                     ... که هوای پریدن در سر داشتند

و بر خاکی پای میگذارم که مویه فاحشگانش در پس پرده های دست ساز این خیمه شب بازان

             ... انکار می شود

             ... و در نگاه کودکانش یاد هیچ تبسمی زنده نیست

دستان زمانش را بریده اند تا در خفای این هرزه گردان

هیچ کلامی از عشق نوشته نشود

              خاک بر  سر می نهم و دل را بر خاک

              تا ننگ نیامدن بهار را به هر نا اهل دلی بازگو نکنم

گوش کن

برای خاطر توست که آواز سر می دهم

من آن یاغی پر جوش و خروش و نا آرامم که بی تامل و ترسی

از آن شاخه بازیگر دور دست سیب را چیدم

من از زندان بودن

از جویهای پر از شیر عسل

گله حوریان و از وقاحت منتشر غلامان

گلستانهای عظیم و انبوه و از لاله زاران به هم پیوسته کران ناپیدا

از رفاه و آرزوهای پاسخ یافته

از همه چیز داشتن و بی هیچ تلاشی به همه چیز رسیدن

از بهشت آسودگی و بی دردی

دنیای همه چیز داشتن و آرزو نداشتن

و از بودن بیگانه  با زندگی

بی هیچ هراسی از تکفیر بیرون زدم

و کلام شجاعانه مسافر عاشق را با ذره ذره جان و هستی ام

... به دعا خواندم :

                         خدایا ! با نداشتن و نخواستن رویین تنم کن

... و پس از آن بود که نترسیدم و با فرو بردن دندانها در گوشت ترد سیب

و با فریادی به بلندای تاریخ

چنانکه رفتگان و نیامدگان نیز شنیدند ...

گفتم که من براستی و بی اندکی تردید

فرزند پدر         ... آدم ام

و گل های نکاشته

               باغ های خسته

                         و بودن بی درد و بیگانه با زندگی

.... دنیای من نیست

من جویای زندگانی ام و برای جستنش از هیچ زخمی پروایم نیست

... تنها با زخمهاست که خویشتن خویش را باور دارم

... و زخم های من همه از عشق است

                                                   ... همه از عشق .                  

می آیم تا آئینه و انارت را قرق کنم

و در خلوت میله های قفس

باغی برای خود بسازم

و از میان حسرت

گل انتظار را به بار آورم

تا شاید

گره از شانه های خیس جاده بگشاید

مردی که ترکش های عشق

هنوز هم ترکش نکرده اند

پیچید بوی مرگ با شیونی در باد               گیسو پریشان کرد ناگه زنی در باد

شاید همین امشب در خوابهایی سرد        طرحی دگر از من می افکنی در باد

این قلعه ویران آبادی اش با توست             با اینکه میدانم جان میکنی در باد

از روز اول نیز تقدیرمان این بود                   آنجا تویی در باد . اینجا منم در باد

و باران . که با من نسبتی نداشت . تمام اشک هایم را در سالروز تولدم در چشمهای منتظرم ریخت...

و من . که تنها فرزند دریا نبوده ام به ارث برده ام طوفان و موج تلاطم را ...

گذشتم از سهم خود ار هر چه آبی و آرامش و هنکای هر نسیم ...

گذشتم . سرگردان تر از ابر . سردتر از برف

راه می روم ...

و به همه هیچ هایی رسیدم که به آن می گویند     تباهی

آیه هایی از من نا امید . به دیگری امید بسته اند ؟

من برای بردن متولد نشدم

زاده مادری هستم که از عشق . درد و تنهایی اش را برگزید

من باختم .

خودم را ..... اشک هایم را ..... هویت ام را ..... و دلیل هستی ام را ........

مرا گمان خامی که آمدن آفتاب را وعده می داد فریفت

مرا غزلهای شاعری فریفت که می گفتند ندای خدا را حفظ است

مرا آینه ای فریفت که می گفت ترک های صورتم به بوسه ای از تو درمان می شوند

من یخ زده . مرده ام

بی آنکه غرورم مرا یاری کند .

و این روزها ...

آن دیگری در من روییده است

و درختان حیاط همسایه . پنجره همیشه بسته را می نگرند

این روزها چقدر دلم میخواهد کسی مرا به نام

                                                            ... صدا کند

                                                            ... و دل گنجشک های حیاط برای من تنگ شود

این روزها نیاز خروش آن دیگری در من است

صدایت را می شنوم

صدای آمدنت را

کاش می دانستم چرا دیگر ساز تنهایی ات را نوازش نمی کنی

و همیشه این درد بر دلم می ماند که چرا دلت

                                                       ... تو را از حال دلم با خبر کرد

دلت را که دوست داشتم

چگونه مرگ کسی را که از فکر حضور . دلشوره بر دلش می نشست دیدی ؟

راستی چرا دلت تو را خبر کرد ؟

چرا صدای فریادهای خاموش هر شبم به گوش خوابهای آرام هر شبت رسید ؟

من یخ زده . مرده ام .

                          ... و دستهایم . تنها از آسمان برگشت

                                       با باری بر شانه های رنجورم

من هرگز فرشته ای نشسته بر دست هایم ندیده ام

توانم تمام شد و خدا را ندیدم ...

اما سپاس گفته ام همیشه خدایی را که ندیده ام

یخ زده . مرده ام ...... خفته بر خوناب شکستن ..

مدت هاست مرده ام و مرگ مرا کسی ندید ...

                                    ... دست هایم تنها از آسمان بر گشت

.......... اما کسی انگار نامه ام را از آن سکوی غریب برداشت و در صحن پر کبوتر خواند

انگار کسی غربت ماه را از روی دلم برداشت