خداوند بر او رحمت آورد و به دیدن مجنون آمد و گفت : مجنون بیچاره ، چشمانت را باز کن . من خود خداوند هستم . تو در دنیا همه چیز را دیده ای ولی مرا ندیده ای . ببین چه کسی در برابرت ایستاده .

مجنون پاسخ داد : برو . من کسی جز لیلی را نخواهم دید . هیچ چیز جز او ارزش دیدن را ندارد . شاید تو خدا باشی . ولی من اشتیاقی ندارم . برو و مرا راحت بگذار .

خدا گفت : چه می گویی ؟ من تا کنون با کسی مثل تو برخورد نکرده ام . سالکان و مجذوبین در طلب و دعا و تمرین هستند برای دیدار من . تازه ، دیدار من بسیار بسیار دشوار است و من اینک خود آمده ام و تو درخواستی نکرده بودی و من چون یک هدیه بر تو نازل شده ام . آنوقت تو مرا رد میکنی ؟

مجنون گفت : اگر تو واقعا میخواهی ببینمت مثل لیلی بیا . زیرا من نمی توانم چیز دیگری ببینم . لیلی قلب من است و دلم را تسخیر کرده است . متاسفم ولی امکان ندارد تو را ببینم برو و راحتم بگذار .

...........

عشق این است . عشق مشروط نیست . عشق مطلق است و هراس و تردید نمی شناسد .

چند نفر از شما ادعا داشتید عاشق هستید و مدام در هراس و تردید و نگرانی و ... بودید . 

.... نقل از کتاب راز اشو ....

از دستم می دهی .

اگر می خواهی همراهی ام کنی ، دوست من

تا انسان آزادی باشم ،

همبستگی میان من و تو

     از آن گونه می روید که زندگی ما هر دو تن را

غرق در شکوفه می سازد .

پرواز اعتماد را با یکدیگر تجربه کنیم

و گر نه می شکنیم بالهای دوستی مان را

یک مرد خوب ٬ دایره ای می کشد به اندازه ای که بتواند همسر و فرزندانش را در آن جای دهد و از آنها مراقبت کند .

مرد بهتر ٬ دایره ای بزرگتر می کشد تا علاوه بر همسر و فرزندانش ٬ خواهر و برادر و اقوام خودش را تحت مراقبت خود قرار دهد .

مردانی هم هستند که دایره آنان چنان بزرگ است که همه انسان ها را در بر میگیرد ...

............

شما چگونه انسانی هستید ؟

درد زیستن با ماهیانی ست که فکر دریا

به ذهنشان خطور نکرده است

عشق دردناك است چون براي سعادت راه مي آفريند. عشق دردناك است، چون دگرگون مي كند؛ عشق دگرگوني است. هر دگرگوني دردناك خواهد بود، چون كهنه به خاطر نو ناگزير است رها شود. كهنه آشناست، ايمن، بي خطر؛ نو مطلقاً ناشناخته است. شما در اقيانوسي ناشناخته در حركت خواهيد بود. با نو، شما نمي توانيد از ذهن خود استفاده كنيد؛ با كهنه، ذهن استاد است. ذهن فقط با كهنه مي تواند عمل كند؛ با نو، ذهن به كلي بي مصرف است.
بدين سبب، ترس پديدار مي شود؛ و با رها كردن دنياي كهنه، راحت، بي خطر، دنياي كارايي، درد پديدار مي گردد. اين درد، همان دردي است كه كودك هنگام خروج از زهدان مادر احساس مي كند. اين درد، همان دردي است كه پرنده هنگام بيرون آمدن از تخم احساس مي كند. اين درد، همان دردي است كه پرنده آن گاه كه بكوشد براي نخستين بار پرواز كند، احساس خواهد كرد.
ترس از ناشناخته، و ترك ايمني آشنا، ناامني ناشناخته، غير قابل پيش بيني بودن ناشناخته، هراسي بس عظيم را سبب مي شود.
و از آن روي كه دگرگوني از «نفس» به سوي وضعيت «نه _ نفس» مي رود، درد بسيار عميق است. اما شما بدون عبور از درون درد، نميتوانيد سرمستي داشته باشيد. طلا اگر بخواهد سره شود، ناگزير است از ميان آتش بگذرد.
عشق آتش است.
اين به سبب درد عشق است كه ميليون ها مردم يك زندگي بي عشق را تجربه مي*كنند. آنان نيز رنج مي برند، و رنج بردن آنان بيهوده است. رنج بردن در عشق، رنج بردني بيهوده نيست. رنج بردن در عشق خلاق است؛ شما را به سطوح عالي تر خودآگاهي مي برد. رنج بردن بدون عشق به طور كامل يك اتلاف است؛ شما را به هيچ جايي دلالت نمي كند، شما را در همان دور باطل در حركت نگاه مي دارد.
انسان بدون عشق خودشيفته است، بسته است. او فقط خودش را مي شناسد. و اگر او ديگري را نشناخته است، چه قدر مي تواند خودش را بشناسد؟ چون فقط ديگري مي تواند هم چون يك آيينه عمل كند. شما بدون شناخت ديگري، هرگز خود را نخواهيد شناخت. عشق براي خودشناسي نيز بسيار بنيادي است. شخصي كه ديگري را در عشقي عميق، در شوري شديد، در يك سرمستي كامل نشناخته است، قادر نخواهد بود بشناسد كه خود كيست؛ چون آيينه اي براي ديدن تصور خويش نخواهد داشت.
رابطه ي عاشقانه يك آيينه است و هر چه عشق ناب تر باشد، هر چه عشق متعالي تر باشد، آيينه بهتر است، آيينه پاكيزه تر است. اما عشق متعالي تر نيازمند آن است كه شما باز و گشوده باشيد. عشق متعالي تر نيازمند است كه شما آسيب پذير باشيد. شما مجبوريد زره خود را رها كنيد؛ اين دردناك است. شما ناگزير نيستيد پيوسته نگهباني بدهيد. شما ناگزيريد ذهن حسابگر را رها كنيد. شما ناگزير از خطر كردن هستيد. شما ناگزير از خطرناك زيستن هستيد. ديگري مي تواند به شما آسيب برساند؛ اين است ترسي كه در آسيب پذير بودن هست. ديگري مي تواند شما را نپذيرد؛ اين است ترسي كه در عاشق بودن هست.
تصويري كه شما از خويشتن خود در ديگري خواهيد يافت، مي تواند زشت باشد؛ اضطراب اين است. از آيينه بپرهيزيد. اما با پرهيز كردن از آيينه، شما زيبا نخواهيد شد. با پرهيز كردن از وضعيت، شما رشد هم نخواهيد كرد. اين چالش مي بايست پذيرفته شود.
عشق به شما نخستين تجربه از هماهنگ بودن با چيزي را مي دهد كه نفس شما نيست. عشق به شما اين نخستين درس را مي دهد كه مي توانيد در هماهنگي با كسي باشيد كه هرگز بخشي از نفس شما نبوده است. اگر شما بتوانيد با يك زن هماهنگ باشيد، اگر شما بتوانيد با يك دوست هماهنگ باشيد، با يك مرد، اگر شما بتوانيد با كودك خود يا با مادر خود هماهنگ باشيد، چرا نتوانيد با تمامي انسان ها هماهنگ باشيد؟ و اگر هماهنگ بودن با يك فرد چنين لذتي مي دهد، پيامدش چه خواهد بود اگر با كل انسان ها هماهنگ باشيد؟ و اگر شما بتوانيد با تمامي انسان ها هماهنگ باشيد، چرا نتوانيد با حيوانات و پرندگان و درختان هماهنگ باشيد؟ آن گاه، يك گام به گامي ديگر رهنمون مي شود.

عاشق هم باشید،اما عشق را به بندی بر پای یکدیگر بدل نکنید

بگذارید تا عشق دریایی باشد خروشان در میان سواحل روحتان

با هم بخوانید و پای کوبی کنید و شاد باشید

اما حریم تنهایی یکدیگر را پاس بدارید

که تارهای عود از هم جدایند گرچه یک نغمه را می نوازند

دل هایتان را به هم بسپرید و نه آزادیتان را

چه فقط دستان زندگی گنجایش قلب های تان را دارد

............................

پائیز را به حرمت نام تو آغاز می کنم .

شب بی پایان من ...

باران از هر طرف که خواست ببارد

رد کوچ را می شناسم

با تو بر آب می روم ...

شاید زمین جهنم یک سیاره دیگر باشد ...

... و من گذشتم از هر چه زمانه از آن نگذشت

... قسم به حرمت زردهایی که بیهوده قرمز نشدند

تفاوت بارزي که بين افراد موفق و ناموفق وجود دارد، اين است که افراد موفق در حال زندگي مي‌کنند، اما افراد ناموفق در گذشته سير مي‌کنند. اگر دائم به گذشته بچسبيد تمام زيبايي‌ها و فرصت‌هايي را که زندگي در حال حاضر به شما ارزاني کرده از دست مي‌دهيد! اگر در حال زندگي ‌کنيد به سرعت مي‌توانيد فرصت‌هاي رسيدن به اهدافتان را صيد کنيد!

مهم نيست در گذشته چقدر تلاش کرده‌ايم، هر لحظه از هر روز زندگي، فرصتي تازه است تا به خوشبختي و موفقيت نزديک‌تر شويم. اگر بار ديگر ترس‌هاي قديمي و باورهاي محدود کننده مانع شادي و موفقيت ما شدند، آن‌ها را در ذهن متوقف کرده و در درون، افکار مثبت و خوش‌بينانه را جايگزين افکار منفي کنيم. قدرت باورهاي مثبت آن قدر زياد است که مي‌توانيم به کمک آن‌ها در هر فضايي که تصور مي‌کنيم حضور داشته باشيم...

آنچه را که در زندگي با صفت بد از آن ياد مي‌كنيم، متاسفانه به دست خودمان، بد هم بايگاني مي‌كنيم.

زندگي ما انسان‌ها، سياه يا سفيد نيست، بلکه در بسياري موارد خاکستري است. در طبقه‌بندي‌هاي معمولِ، آنچه مورد پسند ما نيست در کشوي بدي و آنچه که مورد پسند ماست در کشوي خوبي جاي داده مي‌شود.

شک نکنيد، ما از تلخي‌ها بيشتر ياد مي‌گيريم تا از شيريني‌ها. آنکه همواره ما را ستايش مي‌کند چيزي را به ما نمي‌آموزد.

در زندگي آنچه ما را مي‌سازد، سدهايي است که سر راهمان قرار مي‌گيرد و اگر همه پل باشند، ما، کسي نخواهيم شد. من خاطرات به ظاهر بدم را در کشوي خوبي بايگاني كردم. چرا؟ چون از آن‌ها آموختم و اگر بتوان از تلخي‌ها آموخت و آن تجربه‌ها را در بايگاني ساختن بايگاني كرد، ديگر فرصتي براي نگرش منفي باقي نمي‌ماند.

مسائل به ظاهر منفي و در باطن آموزنده به وفور در اطرافمان موج مي‌زند. هنر، نحوه برخورد با آن‌هاست.